De belastingheffing op vakantieverhuur in Frankrijk is gebaseerd op een stapeling van regels die sinds de begrotingswet voor 2024 aanzienlijk zijn veranderd. Het micro-BIC-regime, het werkelijke regime, forfaitaire aftrekposten en omzetdrempels: de parameters verschillen naargelang de woning wel of niet is geclassificeerd als toeristische accommodatie.
Tegelijkertijd verplicht de Europese richtlijn DAC7, omgezet in Frans recht via de artikelen 1649 ter A tot en met 1649 ter E van het Franse algemene belastingwetboek en het decreet van 26 december 2022, digitale platforms om de verhuurtransacties van hun gebruikers te melden.
De eerste gegevensoverdrachten betroffen transacties vanaf 1 januari 2023, met de eerste aangiften in 2024. Door de gegevens van platforms te vergelijken met individuele aangiften verandert het kader waarin elke eigenaar zich moet positioneren concreet.
DAC7 en platforminkomsten: wat de belastingdienst ontvangt voordat u aangifte doet
Platforms zoals Airbnb en Booking geven voortaan aan de Franse belastingdienst gedetailleerde informatie door over de transacties van elke verhuurder. Dankzij dit mechanisme voor automatische informatie-uitwisseling, dat is vastgelegd in DAC7, kunnen de belastingdiensten de bedragen die de belastingplichtige aangeeft vergelijken met de bedragen die de aanbieder heeft gemeld.
Deze gegevensoverdracht vervangt de aangifte van de eigenaar niet. Ze gaat eraan vooraf en onderbouwt die. Een verhuurder die een deel van zijn inkomsten niet aangeeft, riskeert een belastingcorrectie op basis van gegevens die hij niet zelf heeft verstrekt. De belastingtarieven voor vakantieverhuur zijn afhankelijk van het gekozen regime, maar de belastbare grondslag kan inmiddels vrijwel automatisch worden gecontroleerd.
De DAC7-gegevensoverdracht ontslaat de verhuurder niet van de verplichting om zijn inkomsten aan te geven. De eigenaar blijft zelf verantwoordelijk voor de keuze van zijn belastingregime en voor de juistheid van de bedragen op zijn aangifte.

Vooraf ingevulde inkomsten en werkelijk ontvangen bedragen: een veelvoorkomend verschil
De bedragen die een platform doorgeeft, hebben betrekking op de geregistreerde brutotransacties en komen niet noodzakelijk overeen met de bedragen die daadwerkelijk aan de eigenaar zijn uitbetaald. De servicekosten die het platform inhoudt, gedeeltelijke annuleringen, terugbetalingen aan reizigers en verrekeningen na een geschil zorgen voor een verschil tussen het bedrag dat aan de belastingdienst wordt gemeld en het bedrag dat werkelijk op de bankrekening van de verhuurder wordt bijgeschreven.
Welke bedragen moet u aangeven na annuleringen en platformkosten?
Bij het micro-BIC-regime moet de verhuurder de daadwerkelijk ontvangen bedragen aangeven, inclusief kosten. Als een platform een brutototaal van boekingen vermeldt waarin geannuleerde verblijven of niet-uitbetaalde kosten zijn opgenomen, moet de eigenaar dit bedrag corrigeren voordat hij het op zijn aangifte vermeldt.
De moeilijkheid zit hem in de documentatie. Op geen enkel belastingformulier is een apart veld opgenomen voor verschillen tussen platformgegevens en werkelijk ontvangen bedragen. De verhuurder moet daarom het volgende bewaren:
- Gedetailleerde betalingsoverzichten van elk platform, per maand, met een onderscheid tussen bevestigde boekingen, annuleringen en ingehouden kosten
- Bewijzen van terugbetalingen aan reizigers, inclusief berichten met tijdstempel
- Een aansluiting tussen het totaal van de ontvangen bankoverschrijvingen en het totaal van de door het platform gemelde transacties
Bij een controle maakt deze aansluiting het mogelijk om een lager aangegeven bedrag te onderbouwen dan het bedrag dat de aanbieder heeft gemeld. Zonder deze bewijsstukken kan de belastingdienst het brutobedrag van het platform als belastbare grondslag hanteren.
Micro-BIC voor vakantieverhuur: drempels en forfaitaire aftrek volgens de classificatie
Het onderscheid tussen geclassificeerde en niet-geclassificeerde toeristische accommodatie bepaalt zowel de omzetgrens voor het micro-BIC-regime als het toepasselijke aftrekpercentage.
Voor inkomsten uit 2025 valt niet-geclassificeerde gemeubileerde accommodatie onder het micro-BIC-regime tot 15 000 euro aan jaarlijkse inkomsten, met een forfaitaire aftrek van 30%. Boven deze drempel is overstappen naar het werkelijke regime verplicht. Vóór de hervorming bedroeg deze grens 77 700 euro, waardoor de overgrote meerderheid van de gelegenheidsverhuurders onder het micro-BIC-regime kon blijven.
Voor geclassificeerde gemeubileerde accommodatie blijft de grens 77 700 euro, met een aftrek van 50%. De classificatie als toeristische accommodatie, toegekend door een erkende instantie, is niet slechts een kwaliteitslabel: ze bepaalt rechtstreeks welk belastingregime van toepassing is.
Werkelijk regime voor vakantieverhuur: wanneer is het voordeliger?
Met het werkelijke regime kunnen de werkelijke kosten (renovaties, rente op leningen, verzekeringen, beheerkosten en afschrijving van de woning als LMNP) worden afgetrokken in plaats van een forfaitaire aftrek toe te passen. Voor niet-geclassificeerde gemeubileerde accommodatie waarvan de kosten meer dan 30% van de inkomsten bedragen, of geclassificeerde accommodatie waarvan de kosten hoger zijn dan 50%, verlaagt het werkelijke regime de belastbare grondslag.
De keuze voor het werkelijke regime geldt voor een minimale periode. Terugkeren naar het micro-BIC-regime is pas mogelijk na afloop van die periode en op voorwaarde dat de op dat moment geldende omzetgrenzen worden nageleefd.

Lokale belastingen en bijdragen voor vakantieverhuur
Naast de inkomstenbelasting brengt vakantieverhuur aanvullende fiscale verplichtingen met zich mee die vaak worden onderschat.
- De bedrijfsgrondbelasting (CFE) is verschuldigd door iedereen die toeristische accommodatie gemeubileerd verhuurt, ook incidenteel, tenzij de gemeente vrijstelling verleent
- De toeristenbelasting, die bij reizigers wordt geïnd, moet aan de lokale overheid worden afgedragen volgens een tarief dat per gemeente en type accommodatie verschilt
- De woonbelasting op tweede woningen blijft verschuldigd door de eigenaar van een gemeubileerde woning die niet zijn hoofdverblijf is, ook als de woning een deel van het jaar wordt verhuurd
Deze belastingen komen boven op de belasting op huurinkomsten. Verhuurders die alleen hun BIC-inkomsten aangeven, vergeten vaak de CFE. De aanslag daarvoor wordt afzonderlijk verstuurd, soms pas een jaar na de start van de activiteit.
Het fiscale kader voor vakantieverhuur beperkt zich niet tot de keuze tussen het micro-BIC-regime en het werkelijke regime. De betrouwbaarheid van de aangegeven bedragen in vergelijking met de gegevens van platforms, de classificatie van de woning en de lokale belastingen vormen samen een geheel waarvan elk onderdeel de werkelijke fiscale kosten van de activiteit kan beïnvloeden.



